Stajnia iHaha! położona w Gdańsku Oliwie, w otoczeniu lasów Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego zaprasza całe rodziny na zajęcia rekreacyjnej jazdy konnej, konne spacery po Lasach Oliwskich, hipoterapię. Pogalopuj po zdrowie i dobre samopoczucie!

Zgodnie z definicją Polskiego Związku Hipoterapeutycznego hipoterapia to ukierunkowane działanie terapeutyczne mające służyć poprawie funkcjonowania człowieka w sferach fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i/lub społecznej, podczas którego specjalnie przygotowany koń stanowi integralną część procesu terapeutycznego.
Hipoterapia jest uznaną metodą terapeutyczną, ponadto jest bardzo lubiana przez małych pacjentów. Stosowana jest przede wszystkim w rehabilitacji zespołów neurologicznych, ortopedycznych i innych zaburzeń rozwojowych  – fizycznych, psychicznych, emocjonalnych i intelektualnych.

 

W przypadku zajęć  hipoterapii prosimy o skierowanie od lekarza prowadzącego z informacją o braku przeciwwskazań do uczestnictwa w zajęciach.

 

Oddziaływanie hipoterapii

  •  Sfera fizyczna – podnoszenie ogólnej sprawności, normalizacja napięcia mięśniowego; torowanie prawidłowego wzorca chodu; poprawa koordynacyjnych zdolności motorycznych, głównie równowagi i poczucia rytmu; poprawa orientacji w przestrzeni i schemacie własnego ciała; stymulacja i normalizacja czucia głębokiego i powierzchniowego
  • Strefa emocjonalno-motywacyjna – wzrost motywacji i akceptacji procesu terapeutycznego; zwiększenie poczucia własnej wartości; zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych.
  • Strefa poznawcza – stymulacja odbioru wrażeń zmysłowych; poprawa percepcji wzrokowej i słuchowej; stymulacja uwagi, pamięci, myślenia, mowy; nabywanie i rozwijanie nowych umiejętności.
  • Strefa społeczna – aktywizacja psychospołeczna; rozwijanie pozytywnych relacji społecznych.

Formy hipoterapii

  • Fizjoterapia na koniu – gimnastyka lecznicza na koniu poruszającym się stępem, mająca na celu usprawnienie ruchowe; prowadzona przez fizjoterapeutę lub pod jego kierunkiem.
  • Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka – zespół działań jeździeckich, pedagogicznych i psychologicznych podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego; prowadzona przez psychologa, pedagoga, terapeutę zajęciowego lub pod ich kierunkiem.
  • Terapia kontaktem z koniem – celem terapii jest nawiązanie kontaktu pacjenta ze zwierzęciem, z otaczającym środowiskiem, wreszcie z innymi ludźmi, jej istotą jest kontakt pacjenta z koniem, stworzenie sytuacji terapeutycznej, a nie samo dosiadanie konia; prowadzona przez psychologa, pedagoga, lekarza psychiatrę lub pod ich kierunkiem.
  • Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla osób niepełnosprawnych (rekreacyjną i sportową), która nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i może mieć aspekt terapeutyczny.

Wskazania

Hipoterapia może przynosić korzyści we wszystkich obszarach funkcjonowania człowieka: fizycznym, motywacyjnym, emocjonalnym, poznawczym oraz społecznym. Każda osoba niepełnosprawna, cierpiąca na jakąkolwiek chorobę czy zaburzenie może wynieść specyficzne dla siebie korzyści z zajęć hipoterapeutycznych.
Hipoterapii poddawane są najczęściej osoby z następującymi schorzeniami i zaburzeniami rozwoju.

Dzieci

  • Zespoły neurologiczne

1. Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
3. Minimalne uszkodzenia mózgu.
4. Choroby mięśni (przy sile mięśni ocenianej w skali Lovetta na min. 3 punkty), konieczna indywidualizacja intensywności i czasu zajęć.
5. Dzieci niedowidzące i niewidome.
6. Choroby i zaburzenia psychiczne.

  • Zespoły ortopedyczne

1. Wady postawy.
2. Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.
3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

  • Inne

1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down’a (z obowiązkowym zdjęciem rtg – bocznym i czynnościowym – odcinka szyjnego kręgosłupa).
2. Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.
3. Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.
4. Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.

Dorośli

1. Stwardnienie rozsiane.
2. Stany po udarze.
3. Stany po urazach czaszkowo – mózgowych.
4. Inne choroby narządu ruchu na tle neurologicznym i ortopedycznym.
5. Choroby i zaburzenia psychiczne.
6. Uzależnienia.
7. Patologie społeczne.

Przeciwwskazania

  • Przeciwwskazania bezwzględne

Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
Nie wygojone rany.
Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.
Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.
Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.
Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.
Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.
Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.
Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.
Podwyższona temperatura.
Ostre choroby infekcyjne.

  • Przeciwwskazania względne:

Padaczka.
Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
Zaburzenia mineralizacji kości.
Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.
Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.
Dyskopatia.
Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.
Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja.

 

Informacja na podstawie „Kanonów Hipoterapii” opracowanych przez Polskie Towarzystwo Hipoterapeutyczne. Pełny tekst pod adresem: http://www.pthip.vot.pl/hipoterapia/kanony_hipoterapii/